Persian based weblog dedicated to literature and cultural interests author prefers to be called as Ali Chelcheleh if you are not inranian try my ENGLISH SITE 

 
  صدای بال چلچله ها ابرا رو برونه یه روزی
 

 
 
 
هاهو

درخت و ختن ها
و شیرهای هیکلی
 در عضلمات شب
ترسناک
که در پی ختن ها
دویده اند کوه به کوه
و رعد و برق خورده اند
گلوله خورده اند
از نفس اف
تاده اند تا
دوباره
دیداری
درختی
تکیه ای
 ختنی
برای ختن بودگی اما
جهان جای مزخرفی است
پر از مغازه های بینوای گل فروشی
پر از قصاب خانه های جای گاو
خر فروش
 

مردی که یک روزی با او
خیلی نامرد و غیر احساسی است
گفته باشم او
غیر احساسی است
نه اینکه او غیر احساسی باشد
اما
تمام مردم دنیا نسبتن
بی حس اند
و حس های تخمی جا شونده در کلمات شان
ریغ ماسی است
نمی گویم نرو
حق تو است  زنیکه ی لکاته ی کس‌کش
ولی از الان گفته باشم
عه!!!!
 چیزی
توی مرتیکه ی عنی که یک روزی با او
ریق ماسی است

 

تصمیم گرفت خودش را
برهنه و عاطل
همینگونه شاعر
شای عرهای دن
خودش را
روی ریل های جهان بیاندازد
و شانه هاش
به اشتیاق آهن
خارش گرفته بود
آی زندگی
زندگی
فاک یو زندگی
 
خاقانی

دوباره باز تو را دیدن
دست گذاشتن بر شانه های خود
و سر به شانه ی خود گذاشتن
حرف زدن با خود تا صبح
و از ور ور قهوه خورده ی خود عاصی
تا صبحدم نخوابیدن

 
بانو

مردم مرا
نگاه کردند
و آمدند در کنارت نشستند
وسایل‌ات را جمع کردند
و روی زخم هات
ضماد گذاشتند

- چه می کند با تو بانو
این هیولا که از او چاره ای نداری؟

هر کس به تو گفت بانو
جاکش است
هر کس به تو گفته بانو
مادر قحبه است
هر کس به تو گفته بانو
چک خورش کن
عذابش کن
و ذره ذره بمیرانش
بگذار من
صاحب تمام تو باشم بانو
سر بر تو بگذارم بانو
غرق شوم در تو بانو
و در تو بمیرم


 

و من خوابیدم بر دشت
و چمن ها
از میان تن شفاف‌ام دیده می‌شد
و باران بر من می بارید
و من زیباتر بودم
و گلهای زرد
از کنار قلب بسیار شفاف ام می رویید
و گلهای صورتی از کناره های چشمم
و آهوان احمق
سم می گذاشتند در من
و معصومانه
از کناره ی قلبم
اقاقی زرد
و از کنار چشم هام
میخک صورتی 
به لب می‌گرفتند

و من خوابیدم بر دشت
و جانم از ناز تور پیراهن‌اش پر بود
 

زحل اینجاست
با حلقه و مدارج تشویش‌اش
زحل اینجاست
دور از تمام مریخ های ابله قرمز
زحل اینجاست
با گردش مداوم خود در مدار خویش
زمین را
سیاره ی حیات را
نگهبان است

 

سرما
کلوین آٰرام استاره‌ها
و گرمی بی دریغ ماه
و خش خش صدای پای دختر
و لرزش دل
هراس تو
و روباه های نادان جنگل
پرنده های ترسو
در جان‌ات
اینکه
شاید
این بار
این دفعه
قدر دنیا زیبا نباشی
شاید
اثر نکرده باشد اینکه
قول داده ای که بهترین باشی

کلوین آرام استاره‌ها
و گرمی بی دریغ ماه
و خش خش صدای  پایی
که شاید دختر نباشد
شاید آن دختر نباشد

 


زیباترین فردا
مال محتسب‌هاها ست
ما
امروز قلیل مان را
قدح کرده در جام لاله می بینیم
با سیاهی سوسنی در قعر
و داغی از دلی خونین
که با دقت و طمانینه
بر نهاد ما
نهاده شده

- آه اسفندیار جان
مرا آن به
مرا آن به

زیباترین فردا
مال محتسب‌هاها ست
ما از شکسته ی دنیا
کشتی می گیریم
ما از بریده های دل
آس های تلخ
رامی می‌سازیم
این عبای بابای بابا
برا ما
کت نخواهد شد

- آه اسفندیار جان
مرا آن به
مرا آن به
 

و بر زانو افتادم
ژاپن پر از گل است
کوروساوا بهتر می داند
ژاپن پر از گل است
در ژاپن
اگر بر زانو افتادی
الباقی داستان
خاطرات
کوتاه و
سپس مرگ است
و من
که بر زانو افتادم
در فلش بک‌ام یاد امروز افتادم
نشسته بر سریر سلطانی
کلاهخود تیغ دار بر سر
و صدای آرامش تو
که از اتاق کناری
مسن
شامی‌سن‌ می‌نواختی

- شامیسن
 سازی زیباست
صدای بی تفاوت تلخی دارد
مدام در گوش سردارها
سر نوشت تلخ شان را
و داستان جنگ شان را می‌گوید -

و بر زانو
توی گل ها افتادم
یاد تو افتادم
یاد شکوفه های پرپر سال آینده


 

تمارین (سفینه/کتونی/پیچ)

مثل بسیار دور از دنیا
سفینه ای
چراغ زن
و در سکوت بال زن
مثل مهره ای کوچک
که از گردن گرفته صبورانه
پیچ عزیزش را
مثل دختری که راه را
کتونی کتونی
از مدرسه
دویده آمده
تا خانه
شب سکوت کرده است
نا امید گشته
 نمی داند
ماهی
روی سبزه‌هاش
جان سپرده است

 

جواد خواهم بود
و گریه خواهم کرد
التماس خواهم کرد
برعکس آنچه گفته ام
وقتی خواهی رفت
خلاف آنچه گفته ای
 
گفت "این جهان شما" و با انگشت های خشکیده جهان ما را نشان ما داد. ما جهان را دادیم از فراز هیچ و جز هیچ و جز بادی تلخ چیز دیگری اطراف ما نبود

 

ابن ملجم ایستاده
و نماز امشب طولانی است
علی نمی خوابد
علی دست بر نمی دارد از رفتن
علی هرگز به مسجد نخواهد رسید
جهان عمیقن
غریب و تنها و طولانی است

 
تراشد می
تلاشد می
پاشد می
فلاشد می


قلم می گذارد جهان بر من و
من را
می نویسد عن
عن
عن
عن
نگاه می کند من را
عن را
و قلم می گذارد بر من و
من را
می تراشد
نع
نع
نع
 نع
نگاه می  کند من را
و نقطه می گذارد
و من  را
می پلاشد
 

کاش اندوه
ای کاش اندوه
شعری طولانی بود
به تو هدیه می کردم
عق می نوشتم بالاش
" برای دوست از "
یا چیزی
از آن جوادهای قلب دار
والنتین اش می کردم
شوکلول دار
یا سبدی پر از گربه
گرد و پشم دار و روبان صورتی
یا لااقل قهوه ای با کلاس و
آهی
و شعری از شاعری جواد
که نامش را نمی دانی
مثلن همان آهی

- ندانستن زیباست
نادانی تو از دنیا
تو را
و مرا
زیباتر می سازد -

کاشکی اندوه
لااقل
شوپن هاوری باکلاس بود
از همان ها که تا ابد
تا بی نهایت
زیبا و نخوانده می مانند
 

آهی
که شبیه ماهی بود
و افسوس افسوس
آبی بی رنگ
می وزید می بر
دریا
ماهی ماهی
که از تورها لگد زده
گلو دریده بود
و رفته بود بی دلیل
به هیچ سمت
دور از ماهیگیر
دور از ساحل
دور از آسمان
دور از دریا
 
دریا دریا عشق مو دریای
گیسو تراشیده
بر من شاشیده ای کاش ناغافلی در ساحل هست
تلخ و بی انتظار و در مانده
در تلاش یافتن موجی که 
نمی آید
صدفی که نخواهد بود
مرواریدی که خیالاتی است
انگشتری که نگین ندارد
دریا دریا عشق مو دریا
لغزنده در میان شن ها
عشق مو دریا

 

   
 
 
 

 
 

  Goolabi , Roozmashgh(Peyman) , Deep-hole , Sepia , Forb. Apple , Humanist , Vaghti Digar , Pejman , Maryam , Ahood , Bahar , Banafshe , Halghaviz , Hezartou , Last Jesus , Ladan , Costs , Tireh , Goosbandane , Tabassom , AmirKhalaj   Shahrehichkas

 
        Zirshalvari
        Welbog 
 
       Bi Pelaki (Me & Shahram)
 

   SHAHRAM